Zespół powiadomił o tym świat na swoim oficjalnym profilu, muzycy napisali tak:
The Opposition są głęboko zasmuceni, ogłaszając odejście Marka Longa. Mimo jego walki, pomimo wielu projektów, choroba okazała się silniejsza. Cztery dni temu sam Mark opublikował na tej stronie historię "Very Little Glory", dziwnym zbiegiem okoliczności opowiadając jak doszło do powstania tej piosenki, która była pierwszą i chyba jedną z najbardziej cenionych.
Najlepszym hołdem jest z pewnością przesłuchać jej ponownie.
Płaczemy, wszyscy fani płaczą, bo Mark był wyjątkowym muzykiem, ale też człowiekiem ujmującym, miłym i opiekuńczym, który kochał innych. Nasze serca są złamane na zawsze.
Oto niepublikowane zdjęcie, wykonane w czerwcu 2022 roku podczas sesji zdjęciowej zorganizowanej na okładkę i promocję nowego albumu. Ta płyta nigdy się nie skończy” (LINK).
Zespół umieścił na FB naszą recenzję płyty Somwhere in Between (LINK) - powrotu po latach. Później widzieliśmy ich występ… (LINK). Mark Long podarował nam setlistę, miał czas porozmawiać po koncercie z każdym fanem. Gdzieś na dyktafonie mamy jeszcze nagranie tej rozmowy. Później pojawił się specjalny boks z tekstami (LINK).
Dziś ta pamiątka jest już bezcenna.
Skończyła się działalność jednego z najważniejszych brytyjskich zespołów nowofalowych. Dlatego dzisiejsze newsy nie będą wesołe. Najlepiej, żeby wcale ich nie było.
R.I.P. Mark
W temacie tych, co odeszli. Artysta Alper Yesiltas wykorzystując sztuczną inteligencję, tworzy portrety ukazujące jak dziś wyglądaliby zmarli muzycy. Pierwsza seria zawiera portrety Kurta Cobaina, Johna Lennona, Janis Joplin, Tupaca i Freddiego Mercury'ego (LINK).
Nie ma wśród nich Bowiego, ale podczas czwartkowej (22 września) ceremonii jego perkusista Woody Woodmansey i inni współpracownicy odsłonili płytę ku czci muzyka na Music Walk Of Fame w Camden. Uroczystość planowana na 15 września została przesunięta z powodu śmierci królowej (LINK).
Skoro jesteśmy w UK - brytyjski kompozytor, muzyk i producent Brian Eno pomógł zdefiniować brzmienie wielu muzykom w ciągu ostatnich 50 lat. Znany jest z pionierskiej pracy z gatunkami ambient i generatywnym, na swoim koncie ma ponad 300 instalacji audiowizualnych.
Jego nowy album Foreverandevernomore – pierwszy od wielu lat - zostanie wydany 14 października. Z tej okazji kompozytor spotka się melomanami i opowie o tym co robi. Wydarzenie o nazwie Brian Eno: Space Music A talk on sound issues odbędzie się 3 października w Londynie, szczegóły i bilety TUTAJ.
Z nowości płytowych - Tim Burgess, frontman The Charlatans, wydał 23 września swój nowy, 22-utworowy podwójny album Typical Music – którym, jak powiedział, próbuje wywołać efekt wow. Płyta jest kontynuacją piątego albumu I Love The New Sky, który ukazał się w 2020 roku (LINK). Promuje go singiel, który gra powyżej.
Lisa Gerrard i producent-kompozytor Marcello De Francisciudostępniają oficjalny teledysk do utworu Stay With Me, czwartego ze ścieżki ich wspólnej płyty Exaudia.
Ze świata punka - Cockney Rejects niedawno wydali swoją najnowszą płytę Power Grab i ruszają w trasę promocyjną. Prawdopodobnie będzie to ostatnia okazja aby zespół zobaczyć w Polsce, na festiwalu Rock Na Bagnie, ponieważ grupa zapowiedziała, że będzie to już ostatnia światowa trasa, po której muzycy będą grywać tylko okazyjne koncerty w Wielkiej Brytanii.
Cockney Rejects to brytyjski zespół utworzony w 1979 r. w londyńskiej dzielnicy East End przez wokalistę Jeffa Turnera (właśc. Jeff Geggus), gitarzystę Micka Geggusa, basistę Vince'a Riodana i perkusistę Andy'ego Scotta. W późniejszych latach wielokrotnie zmieniał skład – jedynymi stałymi członkami pozostali Turner i Geggus (którzy są braćmi). Ich piosenka Oi, Oi, Oi, z 1980r. stała się inspiracją do określenia stylu muzycznego nazwą Oi (street punk).
Za to metalowy Disturbed szykuje się do wydania 18 listopada ósmego albumu zatytułowanego Divisive, który wyjdzie nakładem Reprise Records. Dlatego zespół udostępnił singiel Unstoppable.
Patrząc na powyższy klip można zadać sobie pytanie, czy nie gra w nim bohaterka kolejnego wpisu. Rzecz jasna przed operacją.
Lekarze w Dublinie prawdopodobnie nigdy nie będą mieli już takiego przypadku - zgłosiła się do nich 66 letnia kobieta skarżąca się na ból brzucha. Prześwietlenie pokazało że odpowiadają za to liczne ciała obce - podczas operacji chirurdzy znaleźli 55 sztuk baterii w jej okrężnicy, odbycie i żołądku (LINK).
Pomyśleć, że z Ziemi odchodzą tak wspaniali ludzie, jak Mark Long, a zostają na niej takie popierdoleńce, jak kobieta z baterią w zadzie.
Eddie - nowa piosenka Red Hot Chili Peppersto hołd dla Eddiego Van Halena: a jednocześnie kolejna zapowiedź nadchodzącego albumu zespołu, Unlimited Love.
23 września miała się zakończyć trasa koncertowa zespołu Bauhaus po Ameryce Północnej. Ale została odwołana. A to dlatego, że Peter Murphy idzie na odwyk, czyli udaje się do ośrodka rehabilitacyjnego. Muzyk bardzo dba o zdrowie, zwłaszcza że w 2019 roku dostał ataku serca w Nowym Yorku (LINK).
Dziś krócej i mniej optymistycznie. The Opposition to już przeszłość. Nie możemy się z tym pogodzić.
Czytajcie nas - codziennie nowy wpis, tego nie znajdziecie w mainstreamie.
Spokojna, nastrojowa, lekko metalowa i balladowa, tak określić można muzykę The Shoroud, będącą miksem dokonań wspomnianych w tytule zespołów, może jeszcze z dodatkiem nieco All About Eve. Zaszufladkowano ich w sieci jako gothic metal, co jest mocno krzywdzące, bo przynajmniej album dziś opisywany, z metalem niewiele ma wspólnego.
Wokalistka Lydia Fortner posiada tembr niemal identyczny z liderką Throwing Muses Kristin Hersh. W pochodzącym z Fresno w USA zespole wspomagają ją od 1991 roku Rodney Walker (gitary), Iyan Reed (bas), Hendrik Gröger (klawisze)i Eric Dansby (perkusja). Na swojej stronie internetowej (LINK) piszą niewiele, nie ma tam w zasadzie żadnych konkretnych informacji, na szczęście są teksty więc możemy dowiedzieć się o czym śpiewają i na tym się dziś skupimy. Możemy też wywnioskować, że omawiany album to piąte wydawnictwo zespołu z 1998 roku.
Otwiera go Pixy-Led, tekstem nawiązujący do tzw. pogan gotyku, stylu który przypisuje się zespołowi w sieci:
Widziałam twoje uśmiechnięte oczy
Dość nieoczekiwane w tym zwyczajnym miejscu?
Nigdy nie myślałam, że pójdę za czymś tak znajomym
Dopóki nie poczułam, że mnie wołasz
Słyszałam głosy moich sióstr
Śpiewam piosenkę, którą słyszę w sercu
Chociaż słowa są mi obce, znam ich znaczenie
Znałam je cały czas
Krew i kości i spadające liście
Ziemia i deszcz mnie okryją
Podnieś miecz
Przetnij nim ograniczenia
Oderwij zewnętrzną maskę
I wreszcie dołącz do tańca
Krew i kości i spadające liście
Ziemia i deszcz mnie okryją
Znalazłam drogę do domu
Znalazłam swoją drogę
Po nim nastrojowy Where The Wind Goes, piosenka o rozstaniu... Mocno słychać tutaj Trowing Muses...
Odwróć wzrok, wiem, że mnie zostawiasz
Twoje słowa ostre jak sztylety
Uwolnij mnie
Pusta w środku
Żadnych uczuć, które by mnie nie powstrzymywały
Pójdę tam, gdzie wieje wiatr
Nic mnie nie zwiąże
Pójdę tam, gdzie wieje wiatr
Nic nie może mnie zatrzymać
Odszedłeś, a ja wędruję
Pod rozgwieżdżonym niebem, cicho
Pusta w środku
Żadnych uczuć, które by mnie nie powstrzymywały
Pójdę tam, gdzie wieje wiatr
Nic mnie nie zwiąże
Pójdę tam, gdzie wieje wiatr
Nic nie może mnie zatrzymać
Pójdę tam, gdzie wieje wiatr
Nic mnie nie zrani
Pójdę tam, gdzie wieje wiatr
Nic nie może mnie zatrzymać
pójdę pójdę pójdę tam, gdzie wieje wiatr
Madeline to piosenka o dziewczynie (tak się przynajmniej wydaje), która ma jakieś nadprzyrodzone zdolności. Może chodzi o czarownicę, lub jasnowidzenie? To jeden z lepszych utworów albumu, a dobrych jest tutaj wiele...
Boją się jej dzikości i jej dziwnych zachowań
Zasłaniają oczy
Sama idzie w swoją drogę, poza zasięgiem wzroku
Ześlizguje się poza horyzont
Madeline widzi prawdę
Madeline trzyma ją dla siebie
Nie obchodzi jej, co myślisz
Jej to nie obchodzi
Przeklinają ją, niszczą wszystko, co stworzyła
Są przepełnieni nienawiścią
Odwraca się, zbiera swój świat
Wraz z nim
Ześlizguje się poza horyzont
Madeline widzi prawdę
Madeline trzyma ją dla siebie
Nie obchodzi jej, co myślisz
Nie obchodzi jej, co myślisz...
Mówią, że odeszła, aby nigdy nie powrócić
Ale widzą ją w swoich snach
Wie tak dobrze, że oni nigdy nie robią nic tak, jak to się wydaje
Ześlizguje się poza horyzont
Madeline widzi prawdę
Madeline trzyma to dla siebie
Nie obchodzi jej, co myślisz
Nie obchodzi jej, co myślisz
And Then to piosenka o platonicznym uczuciu, nieco banalna muzycznie, niemniej posiada jakiś urok.
Twoje imię ma magiczny urok
Ciągle mówię do siebie
Moje myśli plączą się wokół ciebie
Tylko ty możesz przerwać czar
Moglibyśmy wejść w cień
Możesz być moim przyjacielem
Mógłbyś trzymać moją drżącą rękę
I wtedy i wtedy i wtedy...
Twój głos jest jedynym dźwiękiem, który słyszę
Spada na mnie jak fale
Moje serce bije w rytm twojego
Kształtuje każdy oddech, który biorę
Możesz powiedzieć, że zawsze mnie potrzebujesz
Mógłbyś znów zawołać moje imię
Moglibyśmy całować się między drzewami
I wtedy i wtedy i wtedy...
Gdybyś tylko wiedział, że tu jestem
Wiem, że tak by było
Moglibyśmy wejść w cień
Tam możesz być moim przyjacielem
Mógłbyś trzymać moją drżącą rękę
I wtedy i wtedy i wtedy...
Możesz powiedzieć, że zawsze mnie potrzebujesz
Mógłbyś znów zawołać moje imię
Moglibyśmy całować się między drzewami
I wtedy i wtedy i wtedy
Day And Night, nie ma to jak życiowe dylematy związane z niedopasowaniem... Piosenka mocno rozbudowana instrumentalnie, można powiedzieć miejscami hałaśliwa, nie wiem czy to dobry kierunek, chyba jednak spokojniejsze oblicze zespołu do mnie bardziej przemawia.
Trzymasz mnie za murami swojej fortecy
Będziesz szczęśliwy na zawsze, jeśli tylko zmienię swoje postępowanie
Opowiadałeś swoje gorące historie, ale mnie opuściłeś, nie ma dla mnie słów
Odcinasz się od świata, którego nie chcesz zobaczyć
Ty jesteś dniem, a ja nocą i nigdy się nie spotkamy
Urodziłam się w ciemną księżycową noc i deszcz nigdy mi nie przeszkadzał
Próbowałem Ci wszystko pokazać
Mam na myśli, ale po prostu przekręcasz moje słowa
Czego się boisz, czy zmieniam się na twoich oczach?
Widziałeś mnie poprzez własne odbicie, ale twój wizerunek kłamał
Ty jesteś dniem, a ja nocą i nigdy się nie spotkamy
Urodziłam się w ciemną księżycową noc i deszcz nigdy mi nie przeszkadzał...
Ty i ja jesteśmy dniem i nocą, a ty jesteś zbyt ślepy, żeby to zobaczyć
Wszystko, co zobaczysz w swoim jasnym słońcu, to to, że mnie nie znasz
Nie wiesz o co pytasz
Nie wiesz kim jestem
Nie wypowiesz mojego imienia, a ja nie chcę wypowiedzieć twojego
Nie myśl, że możesz mnie uratować
Nie myśl, że wiesz, co jest dobre
W niektóre rzeczy trzeba wierzyć, aby je zobaczyć
Ty jesteś dniem, a ja nocą i nigdy się nie spotkamy
Urodziłam się w ciemną księżycową noc i deszcz nigdy mi nie przeszkadzał...
Ty i ja jesteśmy dniem i nocą, a ty jesteś zbyt ślepy, żeby to zobaczyć
Wszystko, co zobaczysz w swoim jasnym słońcu, to to, że mnie nie znasz
Roses może mieć różne interpretacje. Może chodzi o tatuaże? Piosenka stylem nieco przypomina dokonania the Stranglers, przynajmniej jeśli chodzi o klawisze.
Róże tak słodko kwitną na twojej skórze
Pachnące twoim bijącym sercem dla mnie
Wzdychając, umierając w tym uścisku
Tysiąc miłości zabranych w jednym pocałunku
Drżę na samą myśl o tym
Tonąc w różach
Róże spadają z moich ust dla Ciebie
Posmakuj miłości, którą dzielimy wiecznie we dwoje
Wzdychając, umierając w tym uścisku
Nigdy nie dzielono się takimi rzeczami ani nie odczuwano ich w ten sposób
Drżę na samą myśl o tym
Tonąc w różach
Drżę na samą myśl o tym
Tonąc w różach
Róże
Prophecy, czyli Proroctwo, tutaj chyba najbardziej słychać All About Eve. Fajne riffy, solówki, wszystko w tamtym stylu. Dziś niestety mało kto tak gra.
Nie tak miało być
To nie było częścią planu
Twoje oczy mnie przerażają, zabierz mnie z powrotem, do tej chwili, o której prawie zapomniałam
Widziałam ciemność za nimi, świecącą jasno
Jaśniej niż wszystkie gwiazdy odbijające się na nocnym niebie
Niebo pokazuje mi zdecydowanie za dużo
Pozwól mi zamknąć oczy
Pamiętam, kiedy przyszedłeś mnie znaleźć, tak jak teraz widzę to przede mną
Tyle jest ukryte w prostym pocałunku, delikatnej pieszczocie
Cała ta ciemność trzymana w środku sprawiła, że moje słowa stały się tak dziwne i smutne
Ten dar, który mi dałeś, ma swoje znaczenie ukryte głęboko we mnie
Zamienia moje dni, wschodzące słońce oświetla moją noc
Nigdy nie odwracałam wzroku
Biegłam do ciebie z otwartymi ramionami
Niebo pokazuje mi zdecydowanie za dużo
Pozwól mi zamknąć oczy
Teraz znów widzę twoją twarz, znów widzę twoje oczy
Tak jak wcześniej....
Wizja znów się załamuje
Spada na mnie
Wiatr i deszcz, wypalają ziemię
I widzę puste niebo
Another Time - bez wątpienia mój faworyt na tym albumie. Dla tej piosenki warto pisać o A Dark Moon Night. Udało im się w tej piosence reaktywować najlepsze muzyczne klimaty 4AD. To jest wielki utwór. Zwroty akcji i klimat! No i ten spokojny, lekko nonszalancki wokal.
Jeszcze wczoraj wydawało mi się, że słyszę Twój głos z przeszłości
Kiedyś myślałam, że jestem z tobą w innym czasie w innym miejscu
Teraz wiem, że znajdę Cię w innym czasie, innym miejscu
Tajemnica utrzymywana tak długo, że zmieniła się i stała kłamstwem
Kiedyś myślałam, że jestem z tobą w innym czasie w innym miejscu
Teraz wiem, że znajdę Cię w innym czasie, innym miejscu (znowu)
Prawda tak dziwna to uczucie, że byłeś tam cały czas
Kiedyś myślałam, że jestem z tobą w innym czasie w innym miejscu
Teraz wiem, że znajdę Cię w innym czasie, innym miejscu
Wszystko co dobre kiedyś się kończy. Nadchodzi Let Me Hold On i to wcale nie jest słaba piosenka. Przynajmniej klimatem przypomina poprzednią. Fajny refren i tekst o oczekiwaniach w związku. Dlaczego piosenkę powtórzyli na koniec raz jeszcze? Nie mam pojęcia... Co prawda bardziej a capella, niemniej zawsze.
Jak możesz mówić rzeczy, które chcę, żebyś powiedział?
Kiedy słowa spadają, kruszą się, a potem znikają
Potrzebuję, byś dał mi siłę, by mnie przejrzeć
Pewną rękę, która mnie złapie, kiedy upadam i nie mam się czego trzymać
Kiedy wszystko się wymyka
Pozwól mi trzymać się Ciebie
Jak mogę powiedzieć to, co chcę ci powiedzieć
Bezradnie potykam się rujnując wszystko i nic nie mogę zrobić
Och, kiedy wszystko się wymyka
Pozwól mi trzymać się Ciebie
Apology takarefleksja o życiu. Nie ma raczej wątpliwości, kto w zespole pisze teksty.
Przepraszam za wszystko, co zrobiłam, co zmieniło twój świat
Nie chciałam ci tego zrobić
Tonę powoli
Ciągnie cię w dół ze mną
Nie wiem jak odpuścić
Chcę powiedzieć coś, co mogłoby to wszystko zmienić
Ale nie ma słów
Dotarłabym do ciebie
Ale boję się tego, co powiesz
Obawiam się, że się odwrócisz
Chcę powiedzieć coś, co mogłoby to wszystko zmienić
Ale nie ma słów
Tak bardzo, że tracisz, tak bardzo, że ja też tracę
Czym jest to, co samolubnie rozdałam?
Czy jest jakiś sposób, żebym mogła uciec od tego wszystkiego?
Ile mogę wyrwać dla siebie, czy jeszcze mam coś do trzymania ?
Cup - jaki piękny tekst. W zasadzie śmiało można nazwać to poezją śpiewaną. Chyba nikogo już nie dziwi, że ten właśnie album rozpoczyna na naszym blogu sezon jesienny...
Napełniam swój kubek światłem księżyca
Błyszczące, srebrzyste, zmieniające to co stare, na nowe
Napełniam kubek dźwiękiem morza,
Śpiewam, szepcze, oddycham, kiedy oddycham
Napełniam kubek zapachem drzew
Kropla rosy, opadłe liście, tańczą na wietrze
W moich snach te starożytne rzeczy znów stają się nowe
Piję je, aby wydobyć je teraz takimi, jakimi były wtedy
Ile jest takich zespołów, jak dziś prezentowany, grających bardzo ciekawą muzykę? Zapewne wiele. My je będziemy u nas przedstawiać, i zapewne wrócimy jeszcze nie jeden raz również do The Sroud.
Dlatego czytajcie nas - codziennie nowy wpis, tego nie znajdziecie w mainstreamie.
The Shorud, A Dark Moon Night, Magpie Records, 1998, produkcja:Rodney Walker i the Shroud, trackista: Pixy-Led, Where The Wind Goes, Madeline, And Then, Day And Night, Roses, Prophecy, Another Time, Let Me Hold On, Apology, Cup, Let Me Hold On.
Podobno muzyka łagodzi obyczaje, a że muzyka to sztuka, można by przypuszczać, że także inne dziedziny artystyczne mają zbawienny wpływ na psychikę, w tym również malarstwo. A ponieważ w znacznej części nasze posty dotyczą malarstwa, postanowiliśmy pokazać malarzy, którzy mieli zasadniczy wpływ na losy świata.
Oczywiście najbardziej znanym malującym politykiem, który miast ogromny choć destrukcyjny wpływ na życie milionów ludzi był Adolf Hitler. Wszyscy wiedzą, że chciał zostać malarzem i nawet kilkukrotnie próbował dostać się do Akademii Sztuki w Wiedniu, jego prace nie spodobały się jednak tamtejszemu surowemu audytorium. I w ten sposób sfrustrowany artysta przeistoczył się z dyktatora. A może gdyby dostał się na te wymarzone studia i je ukończył, umarłby w z głodu jak inni malarze i świat nie odczułby skutków jego chorej wyobraźni? Tego nigdy się nie dowiemy, ale możemy zobaczyć jego malarskie wprawki – obrazki sztalugowe i pocztówki którymi próbował zarobić na swoje utrzymanie. A gdy został kanclerzem Niemiec także nie zapomniał o swojej pasji. Jestem artystą, a nie politykiem. Po rozstrzygnięciu kwestii polskiej chcę zakończyć swoje życie jako artysta - zadeklarował. Wychodzi na to, że nie tylko przez komisję weryfikacyjną wiedeńskiej szkoły sztuk pięknych Hitler nie mógł poświęcić się sztuce. Także przez Polaków, którzy nie chcieli poddać się i dać rozstrzygnąć kwestii polskiej.
Spieszymy dodać, że Hitler nie był jedynym dyktatorem, który malował. W przeszłości całkiem udane obrazy wykonywał Francesco Franco. Ten z kolei malował dla odprężenia.
I jeszcze jeden dyktator, żyjący w naszych czasach: Poniżej zamieszczamy obraz wykonany przez Putina. W końcu Prezydent Rosji jest człowiekiem niezmiernie utalentowanym: ma czarny pas judo, na Syberii łowi ryby gołymi rękami i stawił czoło tygrysowi syberyjskiemu . Teraz może dodać do tych wszystkich osiągnięć malarstwo, zwłaszcza że jego obraz od razu sprzedał się za 37 milionów rubli (1,1 miliona dolarów). Dzieło poszło na aukcji wraz z innymi 30 obrazami znanych Rosjan, zorganizowanej w celu zebrania pieniędzy na pomoc charytatywną dzieciom. Obraz Putina „Wzór” przedstawia okno na którego szybach mróz wymalował kwiaty. Dzieło kupiła Natalia Kurnikova, kolekcjonerka sztuki i właścicielka eleganckiej Galerii Kurnikova. Powiedziała ABC News, że jej decyzja o zapłacie tak ogromnej sumy za pracę amatora była szybka (LINK).
Ale żeby nie było, że malowali jedynie dyktatorzy. Przynajmniej dwóch współczesnych prezydentów USA tworzyło obrazy. O Jimym Carterze amerykański historyk i krytyk społeczny Noam Chomsky powiedział, że Carterbył najmniej brutalnym z amerykańskich prezydentów, ale robił rzeczy, które moim zdaniem z pewnością podlegają przepisom norymberskim. Niektórzy przypuszczają, że ten surowy osąd jest jednocześni oceną jakości talentu plastycznego prezydenta.
Kolejny prezydent, czyli George W. Bush zajął się na dobre malarstwem w lutym 2013 roku po tym, gdy haker włamał się na konto e-mail jego siostry Dorothy i odkrył dwa autoportrety byłego prezydenta USA pod prysznicem i w wannie. Od tego czasu jego hobby zmieniło się w coś poważnego. W Dallas w Bibliotece Prezydenckiej obecnie wisi ponad 30 portretów światowych przywódców, w tym Tony'ego Blaira i WładimiraPutina. Bush wykonał je ze zdjęć, które znalazł w Google, Wikipedii lub gdzie indziej.
I jeszcze coś na czasie: Król Karol III także od dawna maluje.
Nowy król Wielkiej Brytanii robi to dla przyjemności, możliwe, że bierze przykład z Churchilla.
My także zapraszamy naszych czytelników, aby dla przyjemności zaczynali dzień od lektury naszego bloga, no chyba, że też tak pięknie malują jak co najmniej... Putin.
Czytajcie nas - codziennie nowy wpis, tego nie znajdziecie w mainstreamie.
Pisząc ostatnio o czwartym studyjnym albumie Paradise Lost (TUTAJ) wspomnieliśmy o tym, że kolejne albumy będą jeszcze lepsze. Tak też stało się, w 1995 roku zespół wydaje Draconian Times na którym prezentują styl bardziej balladowy i jeszcze mniej metalowy, niż na Icon.
Album w 2011 roku ukazuje się w wersji live - odtwarzają na nim dokładnie wszystkie piosenki, dodając jeszcze kilka bonusów. Do płyty dołączony jest specjalny kupon, umożliwiający ściągnięcie sobie na komputer trzech filmów z klipami live z Londynu:
Jest to zapowiedź wydanie DVD, które zawiera nagranie live albumu.
Ponieważ minęło już trochę lat zarówno od nagrania płyty jak i koncertu, dzisiaj możemy obejrzeć ten niesamowity show na You Tube, stąd postanowiliśmy połączyć album z prezentacją koncertu. Ten zresztą jest tak znakomity, że w zasadzie zespół idealnie oddaje muzycznie zawartość płyty.
W środku książeczka z tekstami wszystkich utworów - w tle zdjęcia zespołu.
Oryginalny album z 1995 roku to 12 piosenek. Warto przyjrzeć się, o czym jest ta płyta.
Otwiera jądoskonały Enchantment i od początku wiemy, że nie będzie litości. To niezwykle smutna piosenka, bohater zmaga się z problemami, finalnie popełnia samobójstwo.
Jak gorączka, gorączka - we mnie
Jak gorączka, gorączka - we mnie
Stoję mocno, wierny
Widzę księżyc, a nie słońce, ale ja...
Wszystko, czego potrzebuję, to proste wspomnienie
Wbijam nóż w żyły
Koniec żalu
Wszyscy zyskają zyska, a ja...
Wszystko, czego potrzebuję,
To zwykła wymówka
Hallowed Land nie należy do najlepszych utworów, za to po nim pojawia się The Last Time, o którym tak już powiedzieć nie można. Piosenkę można interpretować jako rozmowę ze śmiercią, refleksje chwilę przed ostatnim uderzeniem serca.
No a po nim nadchodzi genialny wręcz Forever Failure, przed którym słyszymy wypowiedź Charlesa Mansona - mordercy żony Romana Polańskiego.
Pochodzi ona z filmu dokumentalnego The Man Who Killed the 60s. Oto fragment zawierający cytat wykorzystany przez zespół:
Musisz czuć frustrację
Bo twój umysł odczuwa pokusę
A twoje drogi jawią się jako całkowity brak wiary
Możesz odczuwać uniesienie
Gdy twoje ciało znowu jest stwarzane
I ta radość, której potrzebujesz, ograniczona jest jedną myślą
Czy na zawsze - utracisz celu w biernym życiu
Czy na zawsze będzie wyblakły, uważany za tego który zmarnował swój czas
Wielkie czasy są odważne
Ale w rzeczywistości nie pasują do żadnego celu
Indukowany, zredukowany, niezdolny i przestraszony..
Czy czujesz odrzucenie
I brak motywacji
A radość, której potrzebujesz, jest ograniczona i opóźniona?
Po tej dedykacji dla mordercy trudno żeby coś zabrzmiało lepiej.
Ale oczywiście jest na tym albumie jeszcze kilka znakomitych piosenek, choć całość jest równa i trudno wskazać coś wyraźnie gorszego.
Wyróżnić należy zapewne Shadowkings - piosenka o człowieku (Manson?) słyszącym w swojej głowie głosy.
Głosy pojawiają się w moim mózgu
Mają potrzebę, aby mnie wyzwolić
Prowadzą mnie przed świtem
Uczą, co jest dobre, a co złe
Po nim równie znakomiteElusive Cure i Yearn For Change a kulminacyjnym punktem jest absolutnie genialny Shades Of God. Mamy tutaj nieco więcej metalu.
Ogień zniknął, czas na poszukiwanie, a później zastąpienie
Nigdy się nie dowiem, jak niewidomy może przewodzić
Oni szukają wiary, ona wskazuje drogę... przewodzi
Odległy uśmiech, wygnane zaprzeczenie, koniec z zaprzeczeniem
Czy jesteś tym, który próbuje wysłać mnie do grobu?
Nie mogę wiedzieć, kto ma pretensje, kto zadaje ból
Słabe poszukiwanie wiary
Ścieżka, którą należy obrać, którą kroczysz na próżno
Całość oryginalnej płyty zamykają Hands Of Reason, I See Your Face, Jaded.
Pierwszyo odrzuconych uczuciach, drugi, równie mocny - o relacjach w związku, a całość kończy Jaded - monumentalny hymn, idealnie nadaje się na znakomite zakończenie płyty...
Nietransparentny establishment dysydencki
Wszyscy cierpimy
Uzupełnij porowatą skorupę słowami, które znaczą tak wiele
Słowa znaczą tak wiele
Uczucie nie może cię uniknąć
Podsycanie ognia nieobecności
Strata i udręka dawno odeszły
Dostosuj się do zmian, przestawiając się, wypalając się na wiele innych sposobów
Ból pali się na wiele sposobów
Uczucie nie może cię uniknąć
Zespół na poniższym koncercie uracza nas jeszcze sześcioma piosenkami - i to jest prawdziwy bis: Faith Divides Us, Death Unites Us, True Belief, One Second, Say Just Words, The Rise of Denial, As I Die.
Niedawno minęło 25 lat od wydania tego albumu. W lipcu zespół nawet odegrał go na dwóch koncertach w Polsce. Nie dziwi nic - to ich najlepsze dzieło.
A my popatrzmy, jak wykonali je w 2011 roku.
Wracamy jutro, dlatego czytajcie nas - codziennie nowy wpis, tego nie znajdziecie w mainstreamie.
Paradise Lost - Draconian Times MMXI, Century Media 2011, tracklista:Enchantment, Hallowed Land, The Last Time, Forever Failure, Once Solemn, Shadowkings, Elusive Cure, Yearn For Change, Shades Of God, Hands Of Reason, I See Your Face, Jade i na bis:Faith Divides Us, Death Unites Us, True Belief, One Second, Say Just Words, The Rise of Denial, As I Die.
