Jeden z najpopularniejszych obrazów Madonny z Dzieciątkiem reprodukowany na świecie w milionach egzemplarzy powstał w XIX wieku. Jego autorem jest włoski malarz Roberto Ferruzzi. Urodził się w Dalmacji, w Szybeniku, w 1853 roku, w rodzinie znanego prawnika. Gdy ukończył cztery lata, rodzina przeprowadziła się do Wenecji. Po podjęciu studiów klasycznych rozpoczął równoległe studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Padwie, ale także naukę malarstwa. Ta ostatnia pasja stała się jego ostatecznym wyborem i w 1879 roku przeniósł się do Luvigliano, gdzie zajął się wyłącznie twórczością plastyczną. Pewnego dnia na ulicy przed domem zauważył młodą, jedenastoletnią sąsiadkę, Angelinę Cian, drugą z piętnaściorga dzieci, która stała trzymając w ramionach swojego młodszego brata Giovanniego. Słodycz tej sceny tak ujęła malarza, który postanowił ją namalować. I tak powstał portret rodzeństwa, który wystawił na Biennale w Wenecji w 1897 roku. Praca od razu odniosła sukces. Ferruzzi otrzymał nagrodę po czym zmienił tytuł obrazu z Maternità na Madonnina.
Praca została natychmiast kupiona za astronomiczną jak na owe czasy sumę 30 tys. lirów, a później obraz jeszcze kilkakrotnie był odsprzedawany. Jednymi z właścicieli płótna stali się braci Leopoldo, Giuseppe i Romualdo Alinari, uznani fotografowie z Florencji, którzy umieścili go w swoim atelier. Gdy sprzedali go następnemu nabywcy, zastrzegali sobie jednak prawo do reprodukcji. Podczas ostatniej wojny światowej kupił go amerykański ambasador we Francji John G. A. Leishman Jr. W 1942 roku podczas podróży do Stanów Zjednoczonych w jego statek uderzyła torpeda i piękna Madonnina wylądowała na dnie morza...
Angelina, która swoją czułością i słodką urodą zainspirowała Roberto Ferruzziego, poślubiła Antonio Bovo. Małżeństwo przeniosła się do Oakland w Kalifornii około 1906 roku. Urodziło im się 10 dzieci, po czym Antonio zmarł podczas epidemii grypy. Wdowa bardzo to przeżyła, popadła w ciężką depresję i przestała zajmować się domem. Gdy jej młodsze dzieci trafiły do sierocińca a starsze do rodzin zastępczych rozchorowała się jeszcze bardziej i trafiła do szpitala psychiatrycznego, gdzie zmarła w 1972 roku. Jedna z jej córek – Maria – wstąpiła do Zgromadzenia Świętego Józefa z Carondelet i przyjęła zakonne imię s. Angela Maria.
W 1984 roku siostra Angela Maria Bovo, postanowiła dowiedzieć się czegoś więcej o swoich rodzicach, ich kraju pochodzenia i powodzie emigracji do Ameryki. Uzyskała więc pozwolenie od przełożonych na wyjazd do Włoch i udała się do Wenecji, gdzie zastała przy życiu swoje dwie ciotki, siostry swojej matki: 88-letnią ciotkę Elizę i 80-letnią ciotkę Giulię. Ciotka Giulia pokazała jej dom rodzinny, ten, w którym dorastała jej matka. W jednym pomieszczeniu wisiał obraz będący reprodukcją Madonny pędzla Ferruzziego, z twarzą jej matki…
Co stało się z oryginałem obrazu, nie wiadomo. Podobno mimo wszystko przetrwał katastrofę statku i obecnie jest gdzieś w Pensylwanii, w prywatnej kolekcji… Aby było jeszcze bardziej zagadkowo, na zachowanych zdjęciach z atelier braci Alinari widać większy obraz, Madonna na nim jest uchwycona na tle pejzażu. Czyżby więc Ferruzzi namalował dwa obrazy?
Czytajcie nas - codziennie nowy wpis, tego nie znajdziecie w mainstreamie.
Które objawienie maryjne jest najbardziej znane? I którego świadkiem była największa grupa osób? Wydawałoby się, że jest to Objawienie w Fatimie w 1917 roku, gdzie Cud Słońca widziało ponad 70 tys. ludzi. Ale - co może być dla wielu zaskoczeniem - najwięcej świadków objawień Matki Boskiej było w Egipcie, niespełna pół wieku temu, w latach 1968–1971.
Zdarzenie to miało miejsce w Zeitoun, na północnym krańcu Kairu w Egipcie, gdzie według tradycji Święta Rodzina podobno zatrzymała się podczas ucieczki do Egiptu przed siepaczami króla Heroda, na którego rozkaz dokonano rzezi niewiniątek. Właśnie tam począwszy od 2 kwietnia 1968, aż do 29 maja 1971 roku Maryja Dziewica pojawiała na kopule koptyjskiego kościoła św. Marii się mniej więcej raz na tydzień. Postać Maryi widziały wówczas masy ludzi, i to jak wskazano – przez lata. Było to coś zaskakującego i absolutnie niecodziennego, bo działo się publicznie, a Matkę Bożą ujrzeli na równi protestanci, katolicy,Koptowie, muzułmanie a nawet ludzie niewierzący, marksiści tacy, jak prezydent Egiptu Abdel Naser. Objawienie w Zeitoun wywarło podobno wielki wpływ na tego polityka, który stał się po nim otwarty na kontakty z chrześcijanami. A warto dodać, że Egipt był w tamtym czasie z bardzo trudnym momencie swojej historii. Chrześcijanie byli przedmiotem ataków radykalnych grup muzułmańskich, wśród których posłuch zdobywały idee islamskiego fundamentalizmu. W tym samym roku miała miejsce sześciodniowa wojna z Izraelem powodująca stałe napięcia między tymi dwoma krajami, zakończona porozumieniami z Camp David i traktatem pokojowym w 1979 r.
Świadkowie objawień Matki Bożej po latach opowiadali, że widzieli postać Dziewicy Maryi jasną niczym milion słońc więc nazwali ją Matką Bożą Światła. Towarzyszyły jej również inne zjawiska: świetliste gołębie szybko poruszające się po niebie, czasem lecące w formacjach po dwa, siedem lub dwanaście, w kształcie krzyża. Czuć było słodki zapach kadzidła i obserwowano baldachim spadających gwiazd określany jako deszcz diamentów ze światła. Doszło także do wielu cudownych uzdrowień, ślepi odzyskiwali wzrok, były przypadki uzdrowień z polio, paraliżu, rozmaitych kalectw, raka i innych chorób śmiertelnych. Odbywały się również spektakularne nawrócenia, głównie muzułmanów ale i niewierzących. Oczywiście władze cywilne podjęły działania mające w jej mniemaniu uniemożliwić dalsze objawienia: zbadano teren pod kątem promieniowania a nawet odcięto prąd. I mimo to Matka Boża nadal pojawiała się nad kościołem. Oczywiście objawienie stało się sensacją, którą zarejestrowało wielu fotografów. Wykonane zdjęcia zebrano TUTAJ.
Watykan nie zajął się tą sprawą ponieważ uznał, że sprawdzenie ich natury należy do kościoła koptyjskiego z racji miejsca ich występowania. Koptyjski Kościół zbadał sprawę i wydał orzeczenie, że jest to autentyczne i prawdziwe zjawisko.
Trzeba dodać, że miejsce objawień nie było przypadkowe. Około 1920 roku pewien Kopt nazwiskiem Tawfik Khalil Abraham zamierzał w Zeitoun na swojej działce zbudować hotel. Ale przyśniła mu się Najświętsza Maryja Panna, która poprosiła go aby zamiast hotelu wybudował kościół jej poświęcony, a za to kiedyś w przyszłości Ona dokona tam cudu. I tak się stało. Kościół został zbudowany i w 1925 roku oddany do użytku. Wiele lat potem, 2 kwietnia 1968 roku dwóch muzułmańskich mechaników pracujących nieopodal w warsztacie miejskiej komunikacji autobusowej zauważyło na szczycie kościoła kobietę. Najpierw sądzili, że chce popełnić samobójstwo, więc jeden z nich z pracowników, Farouk Mohammed Atwa, zaczął krzyczeć do kobiety Niech pani nie skacze!. Ale szybko i on i zbierający się na miejscu tłum zdał sobie sprawę, że nie jest to zwykła kobieta ale sama Najświętsza Maryja Panna. Objawienia trwały nieprzerwanie przed kolejne trzy lata. Do Zeitoun przyjeżdżało z całego świata tysiące osób, w kulminacyjnym momencie zebrało się aż 250 tys. Maryja nie odzywała się, nie przekazywała żadnego przesłania. Odziana w długie, biało-niebieskie szaty oraz welon z niebiesko-białego światła, z koroną i aureolą z jasnego światła na głowie przechadzała się po kopule kościoła. Czasem klęczała i adorowała krzyż kościelny, kiedy indziej pojawiała się z Dzieciątkiem Jezus, czasami z dwunastoletnim Jezusem, a innym razem ze św. Józefem. Obserwowała ludzi, czasem im błogosławiła kiedy indziej uśmiechała się do nich. Widział ją tam biskup Atanazy z Beni Soueiff, a jeden z koptyjskich kapłanów odnotował, że z jej rąk wychodziły promienie, zupełnie jak w wizji św. Katarzyny Labouré uwiecznionej na cudownym medaliku.
Dlaczego wydarzenia te miały miejsce w Egipcie i dokładnie w przedziale lat 1968 – 1971? Po latach uznano, że fakty te związane były właśnie z biblijną historią miejscowości, w której przebywała Święta Rodzina uciekając przez rzezią niewiniątek (Mt 2,13) oraz z legalizacją w kwietniu 1968 roku w Wielkiej Brytanii aborcji. Ustawa brytyjska miała negatywne skutki, wpłynęła na złagodzenie praw antyaborcyjnych w Stanach Zjednoczonych w 1969 r. Niedługo potem, w 1971 roku, odbyła się rozprawa sądowa Roe v. Wade, rozpatrzona 22 stycznia 1973 roku. W wyniku tej sprawy aborcja została uznana w USA za legalną przez cały okres ciąży i nastąpiła masowa rzeź niewiniątek w USA a następnie na całym świecie.
Ale to nie był koniec objawień w Egipcie. W latach 2000 - 2001 w dwóch klasztorach w okolicach miasta Asjut, gdzie wedle przekazów ewangelicznych również ukrywała się Święta Rodzina, Maryja objawia się tysiącom Egipcjan. Asjut - co trzeba wiedzieć - to główny ośrodek fundamentalizmu islamskiego. Również w grudniu 2009 roku w dzielnicy Gizy Warraq al-Hadar na kościele została zauważona sylwetka Matki Bożej. Co ciekawe, pierwszym, który ją ujrzał, był muzułmanin. Wszystkie trzy wspomniane objawienia zostały oficjalnie uznane przez zwierzchnictwo Kościoła Koptyjskiego. Wydarzenia z 2009 roku zostały nagrane przez miejscową telewizję:
Czytajcie nas - codziennie nowy wpis, tego nie znajdziecie w mainstreamie.
