5.09.1991 roku All About Eve zagrali koncert w Biskuithalle w Bonn. Wykonali 12 piosenek, w tym coverowali the Beatles grając jako ostatni utwór It's All Too Much z albumu Yellow Submarine.
Zespół wystąpił w składzie Julianne Regan (śpiew), Andy Cousin (gitara basowa), Mark Price (perkusja), Marty Willson-Piper (gitara, śpiew) i Warne Livesey (klawisze). Patrząc na setlistę, można na niej znaleźć piosenki z najlepszej (w naszej ocenie) płyty o tytule jak nazwa zespołu i będącej jego debiutem (opisanej TUTAJ), ale też piosenki z albumu Touched by Jesus z 1991 roku.
Niestety na koncercie zabrakło znakomitego Martha's Harbour, pewnie dlatego że to wokalnie trudny utwór. Szkoda, ale na szczęście jest drugi, świetny In The Clouds... I jest w nim moc. Zdaniem recenzentów w tamtym okresie zespół zyskał drugi oddech wraz z pojawieniem się nowego gitarzysty Marty’ego Willsona–Pipera (przedtem the Church), który to debiutował na albumie Touched By Jesus. Ciekawostką jest, że na nim gościnnie wystąpił sam David Gilmour z Pink Floyd grając w dwóch piosenkach. Pojawił się w wyniku współpracy z nowym gitarzystą zespołu. Poprzedni (i to ważne, jeden z założycieli All Albout Eve - Tim Bricheno) odszedł do... Sisters of Mercy.
DVD pokazuje zespół w szczytowej formie, mimo tego, że zarzuca się mu statyczność i dość średnią jakość dźwięku. Nam najbardziej oczywiście podobają się starsze piosenki, publika jest bardzo pozytywnie nastawiona do zespołu, a wokalistka śpiewa znakomicie.
Wielka szkoda, że nie ma zapisu koncertu promującego debiut, ale po tylu latach fani zapewne ucieszą się z obejrzenia dzisiejszego materiału. Warto też dodać, że przypominamy go bowiem... Całkiem niedawno ukazał się materiał, który zelektryzował fanów zespołu. Tak więc na początku tego miesiąca ukazała się płyta Apparitions nagrana przez Julianne Regan i... wspomnianego powyżej, Tima Bricheno. I po pierwszym odsłuchaniu brzmi ona wręcz znakomicie. Zrecenzujemy ją za jakiś czas. To nieco inna muzyka niż AAE, no ale czasy się zmieniły. Niemniej jest bardzo, bardzo dobra.
Tymczasem posłuchajmy koncertu z Bonn i powspominajmy lata 90-te, może nie tak doskonałe jak poprzedzająca je dekada, ale zapewne lepsze niż te obecne.
Czytajcie nas - codziennie nowy wpis, tego nie znajdziecie w mainstreamie.
All About Eve, Live w Bonn, 5.09.1991, setlista: Strangeways, Share It With Me, Wild Hearted Woman, Touched By Jesus, In The Clouds, Hide Child, Road To Your Soul, Farewell Mr. Sorrow, Dreamer, Rhythm Of Life, Every Angel, All Too Much.
Dawno temu idąc tropem muzyków z Sisters of Mercy natknąłem się na debiut All About Eve. W tamtych czasach muzykę nagrywaliśmy na kasety i mam jeszcze w kolekcji Sony, na której za opłatą i z łamaniem wszelkich praw autorskich, pod koniec lat 80-tych nagrane zostało dziś omawiane dzieło. Teraz po latach tamta kasetowa kolekcja jest odtwarzana na winylach i właśnie przyleciała z UK płyta All About Eve na której udzielają się intensywnie muzycy z the Mission, a sam Wayne Hussey jest wspólproducentem, a nawet w jednym utworze śpiewa w chórkach. Ale nie jest to żaden gotyk, czy zimna fala, są to piękne nostalgiczne ballady o rockowym zacięciu, w sam raz na kończące się właśnie lato. Znakomite wokale Julianne Regan i nostalgia, jakaś tęsknota za czasami hippisów oraz szlif muzyków z the Mission dają dzieło absolutnie doskonałe. Swoją drogą, mamy przecież rok 1988 - w tamtych czasach powstawały najważniejsze albumy, a teraz...
Julianne Regan, z Coventry, w wieku 19 lat przeprowadziła się do Londynu, aby zostać dziennikarką muzyczną. W 1982 roku, po sześciu miesiącach studiów, rozpoczęła pracę jako niezależny współpracownik magazynu muzycznego ZigZag. Jej pierwszym artykułem był wywiad z Gene Loves Jezebel, zespołem, który Julianne regularnie odwiedzała podczas prób. Po wywiadzie zapytano ją, czy nie chce grać na basie, ponieważ potrzebowali muzyka do składu. W lutym 1982 roku dołączyła do zespołu, grając na basie i wykonując chórki na ich debiutanckim maksisinglu Shaving My Neck, wydanym w czerwcu.
Po 10 miesiącach, na początku 1983 roku, Julianne opuściła zespół. W tym czasie zamknięto magazyn ZigZag, a ona zaczęła pracować w księgarni w Hampstead. W wolnym czasie nagrywała taśmy demo, z których jedną wysłała do Ivo z wytwórni 4AD. Ivo przekazał ją Manueli Zwingman, która właśnie opuściła X-Mal Deutschland i przeniosła się do Londynu z rodzinnych Niemiec. Manuela chciała założyć nowy zespół i po skontaktowaniu się z Julianne w lutym 1984 roku powstał The Swarm.
Po ogłoszeniu w Melody Maker, o tym że poszukują klawiszowca, basisty i gitarzysty prowadzącego, z Huddersfield przyjechał Tim Bricheno, aby dołączyć do nich jako gitarzysta. Właśnie opuścił swój zespół, Aemotii Crii, po roku grania gothrocka. The Swarm przez długi czas ćwiczył z Jamesem Richardem Jacksonem na basie, który pozostał w zespole do 1985 roku w przeciwieństwie do chwilowych członków kapeli: Chrisa z fanzinu Vague i Gusa Fergusona. Później Julianne opisała ich muzykę jako kakofoniczne subgotyckie g##no.
Zespół nagrał kasetę demo z 5 utworami (D For Desire, This Is't Heaven, A Trembling Hand, Fate Flies i No Sleep Until Dawn), którą wysłano do różnych wytwórni płytowych. Dzięki kontaktom Manueli i Julianne z X-Mal i Jezebel, Red Rhino zaproponował im krótkoterminową umowę dla podwytwórni Eden. Po nagraniu pierwszego singla w maju 85 w Southern Studios, Manuela opuściła zespół, aby urodzić dziecko, podczas gdy basista James dołączył do Test Department. W ciągu 15 miesięcy istnienia The Swarm nigdy nie zagrali na żywo.
Po zmianie składu trzeba było znaleźć nową nazwę, a po rozważeniu Electric Funeral i Red Red Wound wybrano All About Eve, po tytule klasyka filmowego z Bette Davis z 1950 roku.
W międzyczasie, w związku z wydaniem singla w lipcu, Julianne i Tim potrzebowali nowego basisty i perkusisty. Rolę ostatniego przejął automat, pierwszego Andy Cousin, stary przyjaciel Tima z czasów Aemotii Crii. Kiedy ten zespół się rozpadł, Andy również przyjechał do Londynu, by dołączyć do synth-popowego duetu Pink And Black.
Pierwszy singiel D For Desire został wydany w lipcu 1985 roku w formacie 12-calowym. Okładka została zaprojektowana przez Vaughana Olivera (znanego z 4AD) z 23 Envelope; zrobił to za darmo, ale był tak wybredny co do jakości druku, że ostatecznie okładka kosztowała więcej niż sama sesja nagraniowa (2000 funtów). Strona B singla Don't Follow Me (March Hare) była przeróbką wcześniejszego utworu Swarm, Fate Flies, z nowym tekstem. Recenzje w prasie muzycznej porównywały zespół do Cocteau Twins (choć naszym zdaniem to raczej Siouxsie and the Banshees).
Próby odbywały się w mieszkaniu Julianne, a pierwszy koncert 5.09.1985. W 1986 roku zespól nagrywa drugiego singla. I rzeczywiście od wtedy zmienił stylistykę na bardziej folkową, taką jaką zaprezentował na omawianym dziś debiucie.
Ponieważ Jake znał Husseya zaczęła się współpraca między zespołami. Julianne zaśpiewała w chórkach w utworze Severina, a Mission wypożyczyli swojego basistę, sam Hussey natomiast udziela się ponadto w chórkach... All About Eve za to byli supportem the Mission...
Album został współprodukowany przez Paula Samwella-Smitha (członka The Yardbirds), nagrany latem 1987 roku w Ridge Farm i The Manor, a wydany w lutym 1988. Był to największy sukces komercyjny zespołu... Więcej o historii grupy można przeczytać TUTAJ.
Muzycznie, jak napisaliśmy powyżej to muzyka trudna do zakwalifikowania. Melodyjne, rytmiczne piosenki (Flowers in Our Hair, Wild Hearted Woman)przeplatają się z nostalgicznymi balladami (Shelter from the Rain, What Kind of Fool, Never Promise (Anyone Forever), Martha's Harbour). Teksty są pełne lata, słońca (Flowers in Our Hair), tańca (Gypsy Dance) jest w nich niesamowity klimat.
To trudny wybór, ale chyba najpiękniejszą piosenką na albumie jest Martha's Harbour.
Siedzę w porcie Morze mnie wzywa Chowam się w wodzie Ale muszę oddychać
Jesteś falą oceanu, moja miłości Uderzeniem w dziób łodzi Jestem galernikiem, kochanie Gdybym tylko znalazła drogę By żeglować tobą... Może po prostu się ukryję...
Zostałam osadzona na mieliźnie Szkoda marynarza Czułam się bezpiecznie i zdrowo Ale on szukał przygody
Jesteś falą oceanu, kochanie...
Chyba tylko jedna dziewczyna mogła porównać się do All About Eve. Tylko Aleah Starbridge (TUTAJ) umiała tak pięknie śpiewać.
Ale jej nie ma już nami. Tak jak nie ma już z nami All About Eve. Za to są z nami, i zostaną już na zawsze, ich albumy. Genialne albumy.
Czytajcie nas - codziennie nowy wpis, tego nie znajdziecie w mainstreamie.
All About Eve, producenci: Paul Samwell-Smith Richard Gottehrer, Wayne Hussey i Simon Hinkler, tracklista: Flowers in Our Hair, Gypsy Dance, In the Clouds, Martha's Harbour, Every Angel, Shelter from the Rain, She Moves Through the Fair, Wild Hearted Woman, Never Promise (Anyone Forever), What Kind of Fool, In the Meadow
2 listopada dotarła do nas smuta wieść o śmierci perkusisty Dereka (Del) Hooda. Zmarł 21 października na raka, miał 56 lat… Działał głównie w Londynie, a mieszkał (ostatnio) z rodziną w Bath. Pozostawił żonę Wendy (z domu Jeacock), którą poślubił w 1999 roku, oraz dzieci, Dylana i Cecily. A także fanów… Ci w mediach społecznościowych zamieścili krotką relację z pogrzebu: Grano na nim muzykę The Clash, The Beatles, piosenki Nicka Cave i Lianne La Havas. Ostatnim utworem był Race For The Prize The Flaming Lips
Del Hood grał i nagrywał z wieloma zespołami, w tym z All About Eve, The Auteurs, Baader Meinhof, Babybird, Balloon i Grand Drive. Ale nie tylko grał. Był artystą także w innej dziedzinie. Studiował druk i introligatorstwo na Uniwersytecie w Edynburgu, po czym najpierw przez jakiś czas pracował w bibliotece Uniwersytetu St Andrews a potem działał samodzielnie. Był jednym z wiodących brytyjskich introligatorów promujących własne wzornictwo, kreatywnie łączące tradycyjne techniki i nowoczesny design. Wykonując oprawy używał tak samo jak jego wielcy poprzednicy skóry i papieru, złocił brzegi stron książek szlachetnymi metalami, złotem, platyną i palladem. Jego prace były wystawiane w Victoria & Albert Museum, The House of Lords, The British Library i Grolier Club w Nowym Jorku, a dekorowane przez niego książki stały się częścią zbiorów publicznych i prywatnych na całym świecie.
Chyba najbardziej znaną formacją, w której przyszło mu działać był angielski zespół rockowy o wymownym tytule: All About Eve, w którym rolę liderki pełniła pochodząca z Coventry wokalistka Julianne Regan, a muzykiem równie mocno kojarzonym z tą formacją był wywodzący się z Huddersfield basista Andy Cousin. Pozostali członkowie zmieniali się wielokrotnie na przestrzeni lat, najlepszy skład oprócz wymienionych skupiał jeszcze Tima Bricheno i Marka Price.
Zespół pozostawił cztery albumy, z których najbardziej znany jest Martha's Harbour (1988). Założony w 1984 roku istniał do 2004 z przerwą w latach 1993-1999. Del Hood po raz pierwszy zagrał z AAE na koncercie Union Chapel w grudniu 2000 roku, a następnie podczas występów w 2001 i 2002 roku.
Czas leci naprzód… dlatego korzystając z okazji prześledźmy co też dzieje się z wspomnianymi muzykami.
Na początku zajmiemy się Julie Anne (Julianne) Regan (ur. 1962 r.), piosenkarką, autorką tekstów, gitarzystą, basistą i klawiszowcem. W czasach gdy śpiewała z AAE była uważana za jedną z bardziej utalentowanych wokalistek angielskiej sceny gotyckiej końca lat osiemdziesiątych.
Zanim jednak zaczęła się jej przygoda z All about Eve była basistką Gene Loves Jezebel, do których dołączyła w dość zaskakujących okolicznościach – po tym gdy jako studentka London College of Fashion i dziennikarka magazynu muzycznego ZigZag przeprowadziła z nimi wywiad. Ale dość szybko zrezygnowała z nich. W tym samym czasie zmieniała także pracę, bo ZigZag zbankrutował…
Regan muzykowała więc wówczas ze swoją dobrą znajomą, byłą perkusistką Xmal Deutschland, Manuelą Zwingmann, pracowała w księgarni na Charing Cross Road oraz zapoznała Andyego Cousina i Tima Bricheno, grających wtedy w Aemotii Crii. Zaczęli działać razem i stworzyli zespół początkowo nazwany The Swarm, ale gdy obejrzeli film, przemianowali się na All About Eve. Oprócz wymienionych muzyków grał wtedy z nimi James Richard Jackson. Tak było na samym początku. Krótko potem Zwigmann i Jackson opuścili zespół a i w kolejnych latach wielu muzyków przychodziło i odchodziło z grupy.
W 1993 roku tak samo zrobiła Regan. I związała się z kilkoma formacjami i muzykami: z Mice (1995-1997) złożoną jeszcze z Timem McTighe, byłym członkiem Levitation, z Christianem Hayesem (aka Bic) i ze sporadycznym udziałem podczas nagrań studyjnych Marka Price.
Potem występowała w duecie Jules et Jim (1999-2001), czyli wspólnym projekcie z Jean-Marc Ledermanem (z The Weathermen) który istnieje do dzisiaj. Poza tym śpiewała lub współpracowała z takimi artystami jak, Wayne Hussey (The Mission), Jah Wobble, Tim Bowness, Bernard Butler, Fairport Convention i David Gilmour.
Obecnie prowadzi zajęcia z Commercial Music i z pisania tekstów piosenek (ma tytuł magistra z tej dziedziny) na wydziale School of Music and Performing Arts na Bath Spa University (LINK). Podobno rozpoczęła też prace nad albumem solowym. W zeszłym roku udostępniła utwór Luxury of Reflection nagrany z Timem Bricheno i chyba nie jest to koniec ich współpracy (LINK).
W tym roku dla młodej grupy The Dadaist zmontowała wideoklip I otworzyła nowy projekt, który nazwała po porostu Julianne Regan Project.
Nie stroni także od dziennikarstwa. W trudnym czasie Pandemii zauważyła, że artyści w czasie kryzysu zmuszeni zostali do wykonywania innych prac niż koncertowanie. Opisała te doświadczenia w tym roku, w artykule zamieszczonym na jednym z webzinów (LINK). O sobie napisałam tam tak: na szczęście mam pracę, która jak dotąd okazała się dość odporna na Covid. Jestem wykładowcą uniwersyteckim, a zajęcia hybrydowe pozwoliły nam przetrwać ostatni rok akademicki. Pomiędzy ostatnim kontraktem płytowym a tymi zajęciami musiałam wykonać kilka wyczerpujących obowiązków, pracowałam w roli sprzątaczki, a następnie asystentki opieki zdrowotnej. Muszę przyznać, że niejednokrotnie, opróżniając do maceratora ze śluzu cuchnącą, tekturową miskę przy łóżku, myślałam o występach w Royal Albert Hall. Nie byłam szczególnie dobrym pracownikiem w HCA (placówkach opieki zdrowotnej) ani specjalnie wyjątkowym, ale to co tam robiłam nie było najłatwiejsze z tego, co w życiu robiłam.
Andrew „Andy” Cousin (ur. 1963 r.) to angielski basista i rzadziej gitarzysta z Huddersfield w Anglii. Jest znany przede wszystkim z bycia basistą All About Eve, ale grał także dla The Mission i jest członkiem założycielem The Lucy Nation, zespołu-duetu ze szwedzką piosenkarką Anną Nyström.
Od 2016 roku prowadzi audycję pod tytułem Andy Cousin w Deal Radio (LINK). W 2020 roku jego instrumentalny utwór z wokalizą Nancy Gorman pojawił się na kompilacji Unity Charity. Oprócz tego ma własną firmę zajmującą się produkcją i organizacją muzycznych przedsięwzięć (LINK) (LINK).
Najnowszym jego projektem jest współpraca z Rachel Dunn o wdzięcznej nazwie X-SUPERSTAR.
Timothy John „Tim” Bricheno (ur. 1963 r.) to angielski gitarzysta, autor tekstów i… obecnie pedagog z Huddersfield. Był członkiem kilku znanych angielskich zespołów nurtu rock indie, w tym All About Eve, The Sisters of Mercy, XC-NN (pierwotnie CNN) i Tin Star. Występował również jako gość trasy koncertowej The Mission i nagrywał z nimi. Bricheno tworzył poza tym muzykę pod kilkoma pseudonimami dla takich artystów jak Dusty Springfield, Gene Pitney i Wade Snowman. Obecnie gra w Jok, zespole utworzonym z byłym XC-NN i byłym wokalistą Tin Star, Davidem Tomlinsonem oraz z Handsem Randall i Tonym Phones. Wydali trzy albumy. I mają za sobą parę koncertów, m.in. w 2018 roku. Wraz z Tomlinsonem grają jeszcze w innym składzie o nazwie Sub Couple
Bricheno poza tym uczy pisania piosenek: na Middlesex University Hendon, ICMP (Institute of Contemporary Music) i na Academy of Contemporary Music w Guildford. Jok w 2020 roku wydał nowy singiel…
Z tego wszystkiego wynika, że wszyscy tworzą. Każdy z byłych członków All About Eve działa. Podobnie jak i my.
Czytajcie nas - codziennie nowy wpis, tego nie znajdziecie w mainstreamie.
