Natalie Curtis informuje, iż od 17 września do 17 października 2020 w Galerie Arnaud Lefebvre w Paryżu będzie można obejrzeć wystawę jej zdjęć z cyklu Malibu Night Waves a także je zakupić. Dla większości, którzy nie będą w stanie dotrzeć do Paryża, kolejne zdjęcia zostaną opublikowane w InternecieTUTAJ. W sprawie sprzedaży należy kontaktować się z Arnaudem Lefebvre. O jedynym dziecku Iana Curtisa pisaliśmy wielokrotnie TUTAJ.
Skoro Natalie to Manchester. Placówki
muzyczne i teatry tego miasta (ogółem 11 miejsc) otrzymały dotację o
łącznej wartości ponad 260 000 funtów, co je uchroni przed zamknięciem.
Pieniądze pochodzą z funduszu Emergency Grassroots Music Venue Fund
Arts Council England, utworzonego, aby pomóc firmom przetrwać skutki
blokady koronawirusem. Wśród odbiorców znajdą się między innymi sala
koncertowa muzyki klasycznej The Stoller Hall, bar jazzowy Matt and
Phred's oraz teatr społeczny NIAMOS, a także kilka najpopularniejszych
niezależnych miejsc koncertowych w mieście (LINK).
Skoro Manchester i Curtis to Manchester
City (którego Ian był fanem) ujawnił swój trzeci zestaw na sezon 2020-21, zainspirowany bogatym
dziedzictwem muzycznym miasta. Nowy zestaw drużyny Premier League tym
razem honoruje takich muzyków jak m. in. Liam Gallagher (LINK). A jeśli Gallagher to Oasis, a jeśli Oasis to ten cover:
A skoro ten cover to... 9
października tego roku pojawi się całkowicie zremiksowany zestaw
najbardziej popularnych solowych materiałów Johna Lennona. Wszystko z
okazji 80. rocznicy urodzin Beatlesa, która przypada w końcu tego roku. Kolekcja
CD, 2CD, 2LP, 4LP została wyprodukowana przez Seana Lennona, a
producentem wykonawczym jest Yoko Ono (LINK).
Jeśli Yoko to Japonia, a dla wielbicieli
sztuki japońskiej informacja, że mogą mieć ją na sobie wszędzie - od trampek po
maseczkę (LINK). Stringi ponoć dopiero w fazie projektowania.
Lekka z japońskiego brzmi też nazwa nowego projektu Magdy
Dubrowskiej dawnego basu i głosu znakomitej Utraty Skład (nasz wywiad z Magdą TUTAJ). Na profilu FB informuje, że zespół w którym teraz
śpiewa, nazywa się NANGA. Zapowiada też jego pierwszy album (LINK). Nie można
jeszcze nic usłyszeć (pierwszy singiel będzie za chwilę) ale za to
ruszyła przedsprzedaż (LINK). Pożyjemy posłuchamy, zobaczymy, opiszemy. Trzymamy kciuki, tak jak trzymaliśmy za Utratę. Oby tylko nie zakończyło się jak z Czapkinsem...
Skoro Czapkins to powiało chłodem... zatem chłodna fala - belgijscy
fani tej muzyki zapraszają na festiwal, który odbędzie się
nieopodal Sint-Truiden od 30 października do 1 listopada 2021.
Zagrają na nim: The Neon Judgement, Front 242, The Mission, London After
Midnight, Red Zebra, Gary Numan Official, Fields Of The Nephilim,
Leaether Strip, The Chameleons, Laibach, Diary of Dreams, Minimal
Compact, TRISOMIE 21, A Split - Second, She Past Away i wiele innych.
Szczegóły i bilety na stronie festiwalu (LINK).
Minimal
Compact poza wspomnianym festiwalem, zaprasza też na swój występ w dniu 28 października 2021 roku do
klubu La Machine du Moulin Rouge w Paryżu, który miał się odbyć 20 maja
tego roku. Ceny biletów i linki do ich zakupu TUTAJ.
Powraca też legenda Factory America - Ike Yard, zespół uruchamia sprzedaż odświeżonej EP-ki (LINK). Jest to limitowana edycja. Warto może w tym miejscu przypomnieć nasz wywiad z liderem - Stuartem Argabright o jego nowym dziecku, które mają wspólnie z Zoe Zanias, czyli Black Rain. To dopiero jest muzyka przyszłości (TUTAJ).
Wraca też inna z gwiazd przeszłości - The Smashing Pumpkins, którzy udostępniają nam dwie nowe piosenki Cyr i The Colour of Love poprzez Stream.
Te
dwa utwory prawdopodobnie pochodzą z ich nowego podwójnego albumu. W zasadzie jeden utwór, bo Cyr wygląda na odrzut z jakiegoś nieudanego jam session Corgana z Depeche Mode i z The Cardigans. Co za syf, brakuje tylko Maryli z bębnem w tle.
A propos tego ostatniego(syfu, nie bębna) - Walmart i Microsoft podobno łączą siły, aby kupić TikTok (LINK). Nieszczęścia ponoć chodzą parami? Niekoniecznie - jak widać mogą też grupami. Coś jak posty na naszym blogu... Jutro znowu kolejny, dlatego czytajcie nas - codziennie nowy wpis, tego nie znajdziecie w mainstreamie.
Uwaga! Koma 3 nadchodzi, zbliża się! Z każdym dniem wiemy więcej o wznowieniu 10 pierwszych wydawnictw z Factory Records. Wydawnictwa wydawnictwami, ale te bonusy, wśród nich nieznany singiel the Tiller Boys, film No City Fun (pisaliśmy o nim TUTAJ) i... podwójne CD z niepublikowanymi wywiadami z Joy Division.
Warto zobaczyć cieszący serce filmik TUTAJ. Tyko 4000 numerowanych egzemplarzy. Jesteśmy zakolejkowani, mają wysyłać od najbliższego piątku. Cena po dodaniu podatku i kosztów przesyłki 1000 PLN, ale czego się nie robi...
Jak tylko do nas przyleci opiszemy do tutaj, i będzie to opis bardzo wnikliwy, jak tylko my potrafimy...
Peter Saville, legendarny projektant i współzałożyciel Factroy Records będzie rozmawiał z Jonem Savage'm. 22.10.w Londynie. Bilety wyprzedane. Więcej TUTAJ.
W klimatach Factory i Joy Division - John Spencer sprzedaje na FB jedną ze skrzyń podróżnych JD, aby
sfinansować zakup sprzętu nagłaśniającego dla siebie - szczegóły w
zrzutach z ekranu.
Okradli Molchat Doma (pisaliśmy o nich TUTAJ), których bardzo lubimy, mało tego, którzy udzielili nam wywiadu (TUTAJ). Najwyraźniej jeden z niemieckich lekarzy, lub inżynierów polubił brzmienie Yamahy. W Polsce byli i jakoś nikt, nic. Uważajcie chłopaki we Freiburgu.
Coś tu ostatnio za spokojnie, więc pora na ostre pierdolnięcie. Inaczej nie można nazwać muzyki genialnego System of a Down. Oficjalnie jest to teraz kapela amerykańska, ale nie dajcie się nabrać - zawsze byli, i dają to poznać w swojej muzyce, Ormianami. Tak mniej więcej wygląda to teraz:
Piszemy o nich bowiem wystąpią 30.06.2020 w Polsce, co jest wiadomością dobrą, ale niestety w Tauronie, co jest wiadomością złą. Dlaczego złą? Zobaczcie na ceny... Od 550 PLN (TUTAJ). Wystarczy dołożyć 450 PLN i ma się box Factory. Albo można pojechać do sąsiadów... Kogoś nieźle pogięło.
Za to taniej można obejrzeć koncert Pink Floyd Tribute, daty i miejsca powyżej. Bilety od około 140 PLN. Organizatorem jest VIVA Music.
Szkoda że to nie koncert tych panów powyżej... Czy jeszcze jeszcze kiedyś to będzie możliwe? Wątpimy...
Nick Cave and the Bad Seeds w Polsce. Wystąpią 28.05.2020 w Gliwicach. Czy zagrają znakomity The Weepping Song?
Przedsprzedaż biletów od 25.10. 2019. Więcej informacji TUTAJ i TUTAJ.
Kultowy Ike Yard, o którym pisaliśmy TUTAJ, a którego lider, Stuart Argabright udzielił nam wywiadu TUTAJ (obecnym jego wcieleniem jest znakomity Black Rain, gdzie głosem udziela się Zoe Zanias z Linea Aspera - TUTAJ) nagrali nowy album. Można go odsłuchać TUTAJ. Stuart na swoim FB (LINK) pisze tak:Ike Yard’s latest releases on Noiztank "Sacred Machine" (EP 2017), and "Rejoy" (LP 2018) are reworked by CUB (Regis and Mønic), Antechamber (Codex Empire's project), Grebenstein, Rebekah, Richard Fearless, Mønic, and Sedvs - a compilation of diverse remixes that expand the industrial electronics of the NYC-band to different sides and atmospheres of techno music.
A1 Ike Yard - Night Klub (CUB remix),A2 Ike Yard - Beyondersay antechamber remix),A3 Ike Yard - Sister M GREBENSTEIN remix),B1 Ike Yard - Teardrop Rebekah remix),B2 Ike Yard - Indra’s Net (Richard Fearless remix),Bonus1 Ike Yard - Spit Simon Shreeve monic remix),Bonus2 Ike Yard - K55 (Sedvs remix).
Original tracks by Ike Yard: Stuart Argabright, Kenneth Compton, Michael Diekmannm mastering by rude66, design and edition by Zosima,Release date: October 23rd, 2019, Format: 12" and digital.
1 listopada nastąpi reedycja czterech albumów zespołu Camel (pisaliśmy o nich TUTAJ). Będą to wytłoczone w latach 1974–1977: Mirage , The Snow Goose, Moonmadness i Rain Dancers. A soro mowa o śnieżnej gęsi to nie może zabraknąć tego...
Ich ponowne wydanie wiąże się z 90. rocznicą wytwórni Decca. O warunkach przedsprzedaży i szczegółach zamierzenia więcej TUTAJ. A o Camel na pewno jeszcze napiszemy...
Zespoły Soundgarden, Nine Inch Nails i Kraftwerk zostały nominowane do prestiżowego wyróżnienia przyznawanego przez muzeum Rock & Roll Hall of Fame.
Nagroda zostanie wręczona 2 maja 2020 r. a o jej przyznaniu zdecydują fani, którzy mogą głosować na wybrany z listy zespół TUTAJ.
Każdy może oddać swój głos raz dziennie do 10 stycznia 2020 roku. Trudny wybór...
21 listopada Steve Stringer i Vin Cassidy z Section 25 wystąpią razem w duecie prezentując swój nowy projekt muzyczny o nazwie S25 Industrial Unit w Londynie, w The Barrel Store, w ramach trasy koncertowej - Wiedeń - Londyn - Fryburg. Więcej TUTAJ.
Miło ale bez Larryego, który zmarł na udar w 2010, to nic z tego..
I tym optymistycznym kończymy...
Czytajcie nas - codziennie nowy wpis, tego nie znajdziecie w mainstreamie.
Pamiętacie może naszą opowieść o wydarzeniach, które miały miejsce wieczorem 16 października 1979 roku? Kiedy to Annik Honoré wraz z dziennikarzem Michelem Duvalem zorganizowali pierwszy koncert muzyki undergroundowej w klubie Plan K w Brukseli? Wystąpili tam Joy Division (po raz pierwszy zagrali poza Wielką Brytanią, o czym TUTAJ) i Cabaret Voltaire, a gwiazdą wieczoru był William Burroughs, który prezentował swoją prozę (o tym wszystkim mówił Michel Duval w wywiadzie TUTAJ).
Potem Annik i Michel zaczęli produkować fanzine Plein Soleil, aż zdecydowali się założyć wytwórnię Les Disques Du Crépuscule (Discs from The Twilight) [tłum.: Dyski ze Zmierzchu] - warto zerknąć TUTAJ. W planach mieli wydać mini LP Joy Division, który miał zawierać studyjne nagranie Ceremonii, lecz jak wiemy, z powodu przedwczesnej śmierci Iana Curtisa, nic z tego nie wyszło… Niemniej decyzja o utworzeniu własnej wytwórni zapadła i próby wytłoczenia płyt ruszyły. Oficjalnie Crepuscule zaczęła działać w zasadzie w sierpniu 1980 roku, kiedy pojawił się singiel A Certain Ratio pt. Shack Up, oznaczony na okładce podwójną numeracją Fabryka Benelux / Les Disques Du Crepuscule oraz podwójnym numerem katalogowym: FAC BN1-004 7. Następna była płyta Durutti Column pt. Lips That Would Kiss, która wyszła w październiku, oraz singiel Section 25 pt. Charnel Ground z listopada.
Nietrudno zauważyć współtowarzyszącą Crespuecule Factory Benelux, belgijską filię Factory Records założoną w kwietniu 1980 roku dla zapewnienia stałych kontaktów między Factory Records w Manchesterze i Les Disques du Crépuscule w Brukseli. Factory Benelux pełniło także inną ważną rolę, bo wydawało takie utwory, które nie do końca pasowały charakterem i do planów wytwórni – matki, a poza tym stało się furtką tej wytwórni na całą Europę.
W każdym razie w listopadzie 1980 r. obie wytwórnie zaczęły już działać osobno a początkiem tego stało się From Brussels with Love, oznaczone symbolem TWI 007, będące raczej kompilacją wydaną na kasecie magnetofonowej zawierającą 22 utwory wśród których prezentowali się: John Foxx, Richard Jobson, Gavin Bryars, Michael Nyman, Gilbert & Lewis, Der Plan, Durutti Column i Brian Eno. Zapakowana w przezroczyste pudełko kaseta z PCV, pojawiła się z 16-stronicową broszurą, bogato ilustrowaną pracami Henneberta i Jeana François Octave. Natomiast pierwszą płytą winylową Crepuscule był Mozart, singiel ze stycznia 1981 r. złożony z trzech utworów wtedy jeszcze nieznanego Michaela Nymana, który jest teraz bardzo poszukiwanym krążkiem. A potem już poszło. I po kolei pojawiły się wydania nagrań wybitnych artystów i zespołów, bardziej i mniej znanych, takich jak Josef K, Cabaret Voltaire, Bill Nelson, Marine, Repetition i Ike Yard (z artystą współtworzącym ten ostatni wymieniony zespół, ze Stuartem Argabright niedawno przeprowadziliśmy wywiad dostępny TUTAJ).
Crépuscule zajmowała się produkcją książek i filmów, a także organizacją koncertów – przygotowała występy Josefa K i New Order i zespołu o wdzięcznej nazwie Malaria! w Ancienne Belgique.
Niewątpliwie do sukcesu wytwórni przyczyniła się znakomita szata graficzna jej produktów autorstwa takich artystów jak Claude Stassart, Marc Borgers i Jean François Octave. Szczególnie atrakcyjne były te autorstwa Benoîta Henneberta, który stworzył grafikę na okładkach dwóch kompilacji wydanych w listopadzie i grudniu 1981 roku, były to The Fruit Of The Original Sin (TWI 035) łączący muzykę i recytacje W.S. Burroughs’a, Marine, Paula Haig, Marguerite Duras, Durutti Column, Winston Tong i innych oraz druga: Chantons Noel: Ghosts Of Christmas Past (TWI 058). Potem nastąpiły kolejne utwory… Ich pełna lista dostępna jest w internecie, więc nie będziemy jej tu przytaczać bo jest dość długa, dość powiedzieć, że wytwórnia rozwijała się świetnie.
W 1982 r. jej kierownictwo planowało nawet ekspansję na inne kontynenty i tak powstały trzy filie: Crépuscule Section FranÁaise, Operation Twilight (Wielka Brytania) i Crépuscule America. Wszystkie jednak działały krótko. Z wytwórnią Stateside, prowadzoną przez przedstawiciela Factory USA Michaela Shamberga, Crepuscule wydało płytę Running Away Paula Haiga, ale album z zarejestrowanym koncertem The Fall, nagranym w USA, nie pojawił się…
Francuska sekcja FranÁaise, zarządzana przez Serge'a Marcillaud, za pośrednictwem Radical Records, wydała za to aż trzy pozycje: album Marine Rive Gauche, kompilację A Day In October i Laminie Christus Isolation Ward, niedocenionego belgijskiego zespołu cold wave.
Najlepiej poszło brytyjskiej filii założonej przez menedżera Pale Fountains, Patricka Moore'a i współfinansowanej z dystrybucji Rough Trade. Pierwszym albumem jaki stamtąd wyszedł był Divine Tuxedomoon z 1982 roku, oparty na partyturze zamówionej przez znanego choreografa Maurice'a Bejarta na balet. Po Divine pojawiły się kolejne: Paula Haiga, Anteny, Pale Fountains, Mikado i 23 Skidoo, po czym na dalsze prace zabrakło środków.
Warto odnotować jeszcze istnienie (choć krótkie) Crépuscule Au Japon, założonej na początku 1983 roku we współpracy z Shinseido Sirius. Wydano w niej kilka płyt oraz książkę zawierającą esej Stephena Morrissey i wiersz Winstona Tong. Pojawienie się publikacji zbiegło się z tournee po Japonii w maju 1985 roku: Anno Domino, Wima Mertensa, Paula Haiga, Alana Rankine'a, Stevena Browna i Blaine L. Reiningera.
Ogólnie można stwierdzić, że wytwórnia, mimo zmiennych kolei losu działała bardzo dobrze i Michel Duval prowadził Crépuscule w różnej formule i lokalizacji aż do 2006 roku. W latach 2012/2013 zarówno Factory Benelux, jak i Crépuscule zostały reaktywowane przez Jamesa Nicea z LTM (Les Tempes Modernes), z błogosławieństwem ich założycieli: Duvala, jak i Honoré. Umożliwiło to reedycję wielu dawnych wydawnictw a także pojawienie się nowych… Pewnie sporo z nich zostanie omówionych na naszym blogu, dlatego pilnie śledźcie nasze teksty.
Podajemy jeszcze adresy obu istniejących wytwórni:
Stuart Argabright to legendarna postać undergroundu, znany z kilku grup o których pisaliśmy, przede wszystkim z ostatniego wcielenia Black Rain (o ich znakomitej płycie Computer Soul pisaliśmy TUTAJ), a wywiad z nimi (przypomnijmy że śpiewa tam Zoe Zanias - o niej TUTAJ, dawniej z Linea Aspera - TUTAJ - obecnie też Keluar) opublikowaliśmy TUTAJ.
Ale co równie ważne, Stuart we wcieleniu zwanym Ike Yard (TUTAJ) uczestniczył w historycznych chwilach, bowiem jego grupa byłą jedyną nagrywającą album dla Factory USA (TUTAJ).
Postanowiliśmy zapytać Stuarta o tamte czasy i okazało się, że opowieść zawiera kolejne perły, koło których znawcy muzyki undergroundowej nie mogę przejść obojętnie, myślę tutaj między innymi o Swans, Tony Wilsonie, New Order i Peterze Hooku.
Zapraszamy na niesamowite wspomnienie...
Stuart Argabright is a legendary musician, known from several groups we wrote about, primarily from the last his project Black Rain (we wrote HERE about their excellent Computer Soul album), and an interview with them (let us remind you that Zoe Zanias from Linea Aspera - see HERE - sings there) we published HERE. But what is important, Stuart in his project called Ike Yard (HERE) participated in historical moments because his group was the only one recording an album for Factory USA (HERE).
We decided to ask Stuart about those times and it turned out that there were more pearls in the story, which anybody can not pass by indifferently, I'm thinking about Swans, Tony Wilson, New Order and Peter Hook.
Enjoy this amazing story ...
How did it happen that you started to record for Factory?
Jak to się stało, że zaczęliście nagrywać dla Factory?
Ike Yard (IY) spent our first year or so just playing together and making our sound. When we thought we had some good tracks from rehearsals, we made one cassette tape to be our demo- and Michael Diekmann of IY sent it over to Belgium to The Belgian Crepsecule label. And they accepted it. So we did that first Ep (Night After Night 1981) with them, got a few copies for ourselves. It was only available in NY as an 'import' so it was not really out there in the world. Only a few people really found it, but we had our start!
We continued making music, moved into having more equipment and found a rehearsal space share. It was in the (infamous) Music Building on W side and we shared time there in one room with Micheal Gira's group Circus Mort (pre - Swans) (see HERE). During this time, i was having people like SPK come from Australia to tour US and they ended up staying at my place and they ended up breaking up there on E 11th St.
IY's first show was with Suicide and Lydia Lunch's 13:13 downtown at Chase Park (poster photo below).
Ike Yard (IY)
spędziło swój pierwszy rok na zgrywaniu się i wypracowywaniu brzmienia. Kiedy doszliśmy do wniosku że mamy dobre utwory z prób nagraliśmy kasetę - nasze demo i Michael Diekmann z IY wysłąl je do Belgii so wytwórni The Belgian Crepsecule. A oni je zaakceptowali. Tak więc nagraliśmy pierwszą epkę (Night After Night 1981) dla nich, zatrzymując trochę kopii dla siebie. Były dostępne tylko w Nowym Jorku jako import, tak więc nie było ich na światowym rynku. Tylko kilka osób odkryło to nagranie, ale my mieliśmy debiut!
Dalej tworzyliśmy muzykę, postanowiliśmy zakupić więcej sprzętu i znaleźć bardziej przestrzenne miejsce do prób. To był (niesławny) Music Building na wschodniej części NY które współdzieliliśmy z zespołem Micheala Giry - Circus Mort (pre - Swans) (pisaliśmy o nich TUTAJ). W tamtym czasie gościli u mnie tacy ludzie jak SPK z Australii, którzy odbywali tournee po USA - to było na ulicy E 11th St.
Pierwszy koncert IY' odbył się z Suicide i Lydia Lunch's13:13 w Chase Park (poster poniżej).
After our set - (remember this was early days for anything electronic') - Lydia asked us to be her backing band.
Next time we heard from anyone at Crepescule, it was label head Michel Duvall telling us "You are on Factory America now" ...
Po naszym koncercie (a pamiętajcie, że to były pierwsze dni gdy grano cokolwiek elektronicznego) - Lydia poprosiła nas o wsparcie. Następnym razem, usłyszeliśmy od kogoś z Crepescule, której szefem był Michel Duvall, jak powiedział: Jesteście teraz Factory America...
Do you know that you were the only one band from the USA recording for Factory America?
Czy wiesz o tym, że byliście jedynym zespołem z USA nagrywającym dla Factory Ameryka?
Well, yes we knew. Also on there on various cuts, releases was the GF of Factory America head Michael Shamberg (RIP), Stanton Miranda aka Thick Pigeon.
Tak, wiedzieliśmy o tym wtedy.. Na próbach pojawili się szefowie Factory AmericaMichael Shamberg (RIP), i Stanton Miranda aka Thick Pigeon.
Why Factory America stopped to produce music?
Dlaczego Factory Ameryka przestała nagrywać?
Well, for those who know history of Factory UK - or who saw 24 Hour Party People (described by us HERE), the financial situation over there in UK was a mess. Like what happened also to New Order'sBlue Monday12, our proposed COVER art cost them more then our RECORDING.
Recently i found this interview w Hooky which tells a story about those times:
Cóż, dla tych, którzy znają historię Factory UK - lub widzieli 24 Hour Party People (opisanym przez nas TUTAJ), wiedzą, że sytuacja finansowa w Wielkiej Brytanii była zła. Podobnie jak w przypadku New Order i ich singla Blue Monday, okładka kosztowała więcej niż nagranie... Ostatnio znalazłem wywiad z Hookym który wspomina tamte czasy:
We had wanted to see Joy Division play NYC and were looking forward to it. After Ian's suicide, the group came over and played a small show at TR3, a small club downtown where the cooler underground groups played. They were not very strong that time. But we understood.
Then we played with them @ Ukrainian National Home 1982 (Taras Shevenko video). Factory shot video of the night, threw our footage away apparently. By then our lineup was: Fred S Synths, Kenneth Compton Bass and vocals, M Diekmann guitar and myself Korg Ms 20 synth and vocals, syn drum, perc.
Even then we were synth oriented and i can think we influenced NO at that show. Same time, after our soundcheck we heard the sound man hates you and so when we began to play the sound levels were not right - our vocals were way down in the mix and synth was also lacking. Very lucky for us, Peter Hook jumped up to the sound board and began making a proper mix for us ! What a hero Peter.
In the song '20' (unreleased live cut included on the first IY reissue, Acute Records 2006) you can clearly hear my vocals finally come up in the mix. That show was put on by Ruth Polsky (who i believe Hooky refers to in that video interview or another one of same series). I drew the poster (attached).
We knew Ruth from Danceteria (where IY, SPK played).
Chcieliśmy zobaczyć, jak Joy Division gra w Nowym Jorku i nie mogliśmy się doczekać. Po samobójstwie Iana grupa zagrała mały show w TR3, niewielkim klubie w centrum, gdzie grały fajniejsze grupy undergrundowe. W tamtym czasie nie byli zbyt dobrzy. Ale to rozumieliśmy.
Następnie graliśmy z nimi @Ukrainian National Home 1982 (wideo Taras Shevchenko). Factory najwyraźniej odrzucili nasze nagrania z tego filmu. W tym czasie nasz skład był następujący: Fred S syntezatory, Kenneth Compton bas i wokal, M Diekmann gitara i ja Korg Ms 20 syntezator i wokal, syntezatory i instrumenty perkusyjne. Już wtedy byliśmy zorientowani na syntezatory i myślę, że zainspirowaliśmy New Order na tym koncercie. W tym samym czasie, po próbie, usłyszeliśmy, że jest wyjątkowo kiepskiego i kiedy zaczęliśmy grać, okazało się że wokal był bardzo niski, i nie było słychać syntezatorów. Na szczęście dla nas Peter Hook skoczył do konsoli zaczął nas miksować! Co za bohater z tego Petera.
W utworze „20” (nagrany tylko na żywo i zamieszczony na pierwszej reedycji IY, wydanej przez Acute Records w roku 2006) wyraźnie słychać, że moje wokale wreszcie pojawiają się w miksie. Ruth Polsky (do którego, jak sądzę, nawiązuje Hooky w tym wywiadzie wideo lub innym z tej samej serii) realizował nagranie. Załączam plakat.
Znaliśmy Rutha z Danceterii (gdzie grał IY, SPK).
Could you please make a photo of this Ike Yard FACTA 2 record? Do you have some photos from that time?
Czy możesz nam przesłać zdjęcia tego albumu, czy istnieją zdjęcia z tamtego koncertu i tamtych czasów?
None exist. But we can say that Factory head man Tony Wilson came around and popped his head into the mixing room while we worked. Budget for studio time was very tight so we couldn't stop what we were doing and soldiered on to finish the mix in time.
Nie istnieją. Można powiedzieć że szef FactoryTony Wilson
krążył po studio i zaglądał do pokoju realizatorskiego kiedy pracowaliśmy.
Budżet na studio był bardzo niski więc długo pracowaliśmy żeby skończyć na czas.
Please describe how this album was recorded, what do you remember?
Czy możesz opisać w jaki sposób realizowaliście nagrania, co pamiętasz?
Unlike the recording of the first record (down in Soho, at Sorcerer Sound with a good engineer Greg Curry, the Factory America LP was done at a Studio Shamberg found and so there we went. To 'The Ranch' in lower mid town. Not any special or great Studio or engineer, but by then we knew what we wanted and could produce ourselves. By then we had changed over to almost totally electronic gear and sound. Fred S - Synths, Korg controller, Kenneth bass ,voc. and bass synth, MD synth and a little guitar (outro of Kino) and myself on Korg, voc., tom toms. We couldn't finish recording everything.
We never recieved any sales reports, got little press for the record. At one point when Factory America moved it's offices, there were a number of LP's found so we ran uptown and grabbed them !
We never heard from Factory America that we could continue recording with them. So with no direction from the label, we became restless.
Kenneth was involved with Madonna, who we met at The Music Building (and KC can be seen in her video for Burning Up For Your Love) Michael Diekmann formed a group that included Mirands (and Ikue Mori from DNA). I did a show with Fred S at Pyramid, moved to W Berlin by spring 1983 where i lived with (and worked a bit) with x member of DAF, Liasions Dangeruses' Christlo Haas (RIP), lived and worked a bit with Susanna K from MALARIA !. Also played with two groups there - VOOV ( mixed by Mufti from ENB) and also Nth @ W Berlin's Loft. And back in NY that fall, went on to do The Dominatrix Sleeps Tonight big club hit of 1984 (recorded at Unique Studios where Planet Rock and all the big hits of the time were done. Arthur Baker signed Dom after hearing us mix it. Of course NO also worked with Baker and his talented partner John Robie (the synth guy of that team).
Photos attached above and below:
* And btw - those pics on the inner sleeve of the Factory LP - those were from u (Italian Road Signs as i recall ), attached
Stuart Argabright for Ike YardApril 4 2019
Inaczej niż podczas nagrywania pierwszej płyty w Soho, w Sorcerer Sound z dobrym inżynierem Gregiem Curry, longplay dla Factory America był nagrywany w Studio Shamberg. Niezbyt specjalne studio i nie za dobry inżynier, ale wtedy bardzo chcieliśmy nagrywać. Niemalże całkowicie przeszliśmy na elektroniczny sprzęt. Fred S - syntezatory, Korg kontroler, Kenneth bas ,śpiew i syntezator basowy, MD syntezator i nieco na gitarze (np. w Kino) i ja na Korgu, i śpiew. Nie mogliśmy skończyć nagrywać niczego.
Nigdy nie dostaliśmy żadnych raportów sprzedaży, czy informacji o tym co dzieje się z płytą. Gdy Factory America przenosiła swoje biura znaleziono kilka sztuk albumu, któe ukradliśmy.
Nigdy nie słyszeliśmy zaproszenia od Factory America do kolejnych nagrań. Tak więc bez wskazówek z wytwórni staliśmy się bezradni.
Kenneth związał się z Madonną, którą spotkaliśmy w The Music Building (a KC można zobaczyć w jej wideo Burning Up For Your Love). Michael Diekmann stworzył zespół w któym był Mirands (i Ikue Mori z DNA). Ja koncertowałem z Fredem S w Pyramid, przeprowadziłem się do Berlina Zachodniego latem 1983 gdzie mieszkałem z (i trochę pracowałem) którymś z członków DAF, członkiem Liasions Dangeruses' Christlo Haasem (RIP), trochę z Susanną K z zespołu MALARIA! Grałęm też z dwoma innymi zespołami - VOOV (miksowanym przez Mufti z ENB) i także z Nth. Wróciłem do NY tamtej jesieni, nagrałem The Dominatrix Sleeps Tonight wieki hit klubowy w roku 1984 (nagrany w Unique Studios gdzie nagrano Planet Rock i wszystkie wielkie hity tamtych czasów. Arthur Baker napisał Dom po tym jak nas usłyszał. Oczywisćie New Order też pracowali z Bakerem i jego utalentowanym partnerem Johnem Robie (grającym wtedy na syntezatorach).
Załączam zdjęcia.
Stuart Argabright z Ike Yard, 4.04.2019. Thank you Stuart!
Podobało się? To czytajcie nas - codziennie nowy wpis, tego nie znajdziecie w mainstreamie.
Wszystkie nasze wywiady sąTUTAJ. Our interviews areHERE.
